مظلومیت امام حسین علیه السلام

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا اباعبدالله

 

شب تاسوعاست.شب عزا و ماتم است. یک واقعه ای از کربلا را که خیلی دردناک است از کتاب لهوف (که از مقاتل معتبر است) نقل می کنم،واقعه ای که بیانگر اوج مظلومیت امام حسین علیه السلام است.

لحظات آخر نبردهای عاشوراست. همه ی اصحاب امام شهید شده اند و امام خود به میدان رفته اند. با چه شهامتی و شجاعتی به لشکر سی هزارنفره ی دشمن می تازند.

«حضرت بر آن جماعت – که شماره ی آنان به سی هزار رسیده بود- حمله می کرد و آنان چون ملخهایی که پراکنده می شوند ، از مقابل وی فرار می کردند.حضرت بعد از هر حمله به مرکز خود (نزدیک خیمه ها) برمی گشتند و پیوسته ذکر لاحول و لاقوه الا بالله بر زبانشان بود.پیوسته با دشمن می جنگیدند تا … و لم یزل یقاتلهم حتّی حالوا بینه و بین رحله. … تا اینکه لشکر دشمن بین ایشان و خیمه ها حائل شد»

اینجا اوج مظلومیت حضرت است. تصور کنید که امام علیه السلام وقتی که دشمن از ایشان به خیمه ها و به حرم اهل بیت نزدیک تر است چه حالی داشتند؟ وقتی که هیچ کاری برای دفاع از حرم ازشان ساخته نیست.

السلام علیک یا مظلوم ابن المظلوم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *