شما زحمت نکش

بسم الله الرحمن الرحیم

به مناسبت رحلت پیامبر اکرم(ص) به سفارشهای ایشان به ابوذر(ره) مراجعه کردم. بسیار بسیار زیبا بود و پر از کلمات تأثیرگذار. لیکن بنده این کلام را انتخاب نمودم که می فرمایند: یَا ابا ذر! إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى لَمْ یُوحِ إِلَیَّ أَنْ أَجْمَعَ الْمَالَ، وَ لَکِنْ أَوْحَى إِلَیَّ أَنْ فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَ کُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ، وَ اعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّى یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ. (بحار/ج۷۴/ص۸۰)

«اى ابوذر؛ خداوند متعال به من وحى نفرموده که مال گرد آورم و لکن وحى فرموده که: خداوند خود را تسبیح گوى و از ساجدین باش و چندان خدا را عبادت کن تا به مقام یقین نایل آیى.»

واقعاً ما یادمان می رود برای چی آمده ایم در این عالم؛ پاک یادمان می رود. الان برنامه یک روز و یک هفته نه، برنامه پنج ساله و بیست ساله ما برای زندگی چیست؟ آن هدف اصلی ای که دنبالش هستیم چیست؟ یکی خانه می خواهد، یکی مدرک دکتری می خواهد، یکی اصلاً هدف ندارد و فقط برایش مهم این است که آخر ماه حقوقی و پولی داشته باشد برای اینکه زن و بچه گرسنه نمانند و … . بابا! ما اصلاً برای این چیزها اینجا نیستیم. ما آمده ایم اینجا مسبِّح باشیم، حامد باشیم، ساجد باشیم. شأن ما خیلی بالاتر از این حرفهاست. مثل اینکه والدین و دولت کلّی هزینه کنند برای جوانی که برود درس بخواند بعد او برود دنبال خودشگذرانی یا حتّی مشغول کار و تجارت شود. هرچقدر هم پول درآورد به درد نمی خورد و ارزشی ندارد چرا که نتوانسته آن هدفی که مأمور رسیدن به آن بوده است را تأمین کند. واقعاً این ژاپنی ها و آمریکایی ها چقدر ابلهند. اینقدر پول و هزینه صرف می کنند که ببینند در مریخ آب هست یا نه! بابا! تو از همین امکانات حیاتی که در زمین هست چه استفاده ای کردی که دنبال آب و غذا در مریخ می گردی؟! همچنان که آن پدر ومادری که خودشان را از صبح تا شب می کشند تا بچه شان همه امکانات را داشته باشد اشتباه می کنند چرا که نمی دانند هدف از همه این تلاشها چیست و اگر می دانستند اول خودشان به سوی آن حرکت می کردند.

سروران گرامی بنده با استناد به قرآن و روایات از شما تشکر می کنم بابت همه زحماتی که برای آبادانی زمین و تولید ثروت و تأمین رزق فرزندانتان می کشید و عرض می کنم که خداوند خودشان خیلی بهتر این کارها را بلدند و انجام داده اند و می دهند و خواهند داد، لطفا شما دیگر زحمت نکشید. شما همان کاری را انجام دهید که خداوند از شما خواسته اند. همان کاری که جز از شما برنمی آید. «عبادت»، «خودسازی»، «پرستش». ماخلقت الجنّ و الأنس الّا لیعبدون. شما نمی خواهد اینقدر غصه خدمت به مردم یا زن و بچه تان را داشته باشید، زحمت نکشید، خداوند خیلی بهتر از شما بلد است، شما خودتان را بسازید، سجده کنید، تسبیح بگویید. دو دقیقه قرار بگیریم سر سجاده مان و با خدایمان حرف بزنیم. این آن چیزی است که فقط از من و شما برمی آید و سودش هم البته فقط به خودمان می رسد و خداوند بی نیاز از هرچیزی است. کمال انسان با اختیار و انتخاب خودش حاصل می شود و لذا این بار بردوش خود او قرار گرفته است و هیچ هیچ هیچ راه دیگری هم ندارد.

پی نوشت: دیگر فکر نکنم نیاز به گفتن باشد که انسان مؤمن عابد قطعاً وظیفه خود و از مصادیق عبادت می داند که کار کند، علم بیاموزد، رزق زن و فرزند را تحصیل کند و … . لیکن اینها را کار اصلی خود نمی داند. کار اصلی او فقط یک چیز است: «بندگی»؛ و اینها هم فقط از این حیث که مصداق بندگی هستند ارزش دارند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *