بدحجابی پس از شب قدر

بسم الله الرحمن الرحیم

کجای قرآن و در کدام روایت آمده که بدون توبه ی حقیقی خداوند گناهان را همینطوری می بخشد؟ به صرف اینکه شب بیدار بوده ایم و نماز هفت قل هو الله خوانده ایم دیگر گناهانمان کامل بخشیده می شود و خیالمان راحت؟! (برای مشاهده متن کامل این مقاله بر روی لینک ادامه مطلب کلیک فرمایید)

 روز ۲۳ ماه مبارک رمضان، یعنی بعد از اتمام شبهای قدر، وقتی به خیابان آمدم دیدم که متأسفانه بدحجابی همچنان به همان صورت وجود دارد. لابد می گویید «چه خوش خیالی! فکر کرده ای همه چیز یک شبه درست می شود؟!» البته بنده هم فکر نمی کردم همه چیز درست شود اما این باعث نمی شود که «بدحجابی پس از شب قدر» امری عجیب نباشد. کاری به خانم هایی که این شبها را احیا نگرفته اند و به درگاه خداوند استغفاری نکرده اند نداریم، طبیعی است که آنها تغییری نکرده باشند. عجیب در مورد خانمهای بدحجاب زیادی است که در این شب قرآن سرگرفته اند، استغار کرده اند، جوشن کبیر خوانده اند و احیا گرفته اند. عجیب نیست؟ عجیب نیست که از خداوند طلب بخشش کنیم و چند ساعت بعد دوباره همان گناه را انجام دهیم؟ آیا تصور می کنیم به صرف همین استغفار زبانی ولو که با اشک هم همراه باشد، گناهانمان بخشیده می شود؟ اگر اینطور است پس چرا حضرت علی (ع) در نهج البلاغه درمورد استغفار می فرمایند: الِاسْتِغْفَارُ دَرَجَهُ الْعِلِّیِّینَ وَ هُوَ اسْمٌ وَاقِعٌ عَلَى سِتَّهِ مَعَانٍ أَوَّلُهَا النَّدَمُ عَلَى مَا مَضَى وَ الثَّانِی الْعَزْمُ عَلَى تَرْکِ الْعَوْدِ إِلَیْهِ أَبَدا؟ حضرت کسی که استغفار زبانی می کند را مورد عتاب قرار می دهند و می فرمایند اولین شرط استغفار پشیمانی از گذشته و دومین شرطش عزم بر ترک همیشگی گناه است. ما دینمان را از کجا می گیریم که فرق می کند با دینی که حضرت علی (ع) تبیین می فرمایند؟ همین هم می شود که بعد از یک عمر دینداری می بینیم نه تنها به تعالی نرسیده ایم که روز به روز ایمانمان ضعیف تر شده و فاصله یمان با عقاید، اخلاق و احکام دین، بیشتر.

کجای قرآن و در کدام روایت آمده که بدون توبه ی حقیقی خداوند گناهان را همینطوری می بخشد؟ به صرف اینکه شب بیدار بوده ایم و نماز هفت قل هو الله خوانده ایم دیگر گناهانمان کامل بخشیده می شود و خیالمان راحت؟!

 کسی که اندکی با قرآن و مجموع تعالیم اسلامی آشنا باشد می داند که اینطور نیست. می داند که اینها به شرط تغییر است، به شرط توبه است. البته بنده منکر ارزش احیا و دعا و مناجات با خداوند، حتی برای کسی که قصد توبه ندارد نیستم ولی باید عرض کنم هیچ ضمانتی هم نیست که چنین شخصی بخشیده شود، بلکه به عکس قرائن حکایت از عدم بخشیده شدن او می کند و مهمترین قرینه همین است که فردا که وارد خیابان می شود باز در آتش گناه دیروزی است. باز همان گناه را تکرار می کند و در آتشش می سوزد. آیا این شاهدی نیست بر اینکه این آتش در شب قدر خاموش نشده؟

این مناجات و احیا و جوشن کبیر اگر نباشد که دیگر ما بیچاره ایم و آرام آرام ایمانمان را هم از دست می دهیم اما باید بدانیم اینها بستر و زمینه است برای تغییر. خداوند ارحم الراحمین در شب قدر بساط رحمت را تا این حد می گستراند که اگر ما واقعاً پشیمان شویم و دو رکعت نماز بخوانیم همه ی گناهانمان بخشیده می شود ولی ما به این سفره بی اعتنایی می نماییم و اصرار می ورزیم بر گناهانمان و عزت و لذت را در سر سفره ی گناه می جوییم. من البته خودم خیلی آدم حقیر بیچاره ای هستم و وضع خودم خیلی خراب است اما دلیل نمی شود حقیقت را نگویم. حقیقت این است که دلیلی نداریم که کسی که روز بعد از شب قدر همان زندگی قبلیش را ادامه می دهد، بخشیده شده باشد. و البته این منحصر به بدحجابی نیست. داشتن ماهواره، دروغ گفتن، غیبت کردن، از کار کم گذاشتن و … همه همین حکم را دارند.

در پایان مجدداً عرض می کنم که نگویید «خدا می بخشد، بنده ی خدا نمی بخشد!»، بلکه بفرمایید که از کجا می گویید که خدا می بخشد؟ آنچه که ما در قرآن و روایات دیده ایم این است که بخشش تضمینی فقط با توبه بدست می آید و توبه عزم بر تکرار نکردن گذشته است. و نفرمایید که «تو داری رحمت خداوند را زیر سؤال می بری» که حقیقت این است که اصرار بر گناه است که بی اعتنایی به رحمت خداوند و توبه و شب قدر است.

می بخشید اگر عرایضم قدری تند بود، قصد جسارت نداشته و خود از همه به دستگیری خداوند و به توبه محتاج ترم. التماس دعا.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *